Turystyka

O północy z 7. na 8. lipca w Lizbonie (stolicy Portugalii) ogłoszono siedem “nowych” cudów świata.
Nowe cuda wyłoniono w głosowaniu internetowym i telefonicznym z udziałem ok. 100 milionów osób ze wszystkich kontynentów.

7 Cudów Świata :

Wielki Mur Chiński

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : nlnnet)

Twierdza Machu Picchu

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : soylentgreen23)

Piramida Chichen Itza na półwyspie Jukatan w Meksyku

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : kyle simourd)

Taj Mahal

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : soylentgreen23)

Koloseum

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Sindre-Wimberger)

Petra starożytny kompleks miejski i świątynny Petra w Jordanii

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Byron and Tamara)

Statua Chrystusa Zbawiciela w Rio de Janeiro

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Mark Scott Johnson)

oficjalna strona nowych 7 cudów świata : new7wonders.com

Paryż (Francja)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Logmy)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Al lanni)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Absolutwade)

Obecny budynek muzeum Luwr był pierwotnie pałacem. Został wybudowany pod koniec XII wieku, przez Filipa Augusta i miał formę zamku warownego, z tego okresu pochodzą niektóre fragmenty murów, które można także obejrzeć podczas zwiedzania tego muzeum. W 1364 roku architekt Raymond du Temple na zlecenie Karola V, przebudowuje zamek w rezydencję królewską. Po wojnie stuletniej po 1436 roku budynek Luwru pełnił funkcję więzienia i arsenału. Dopiero w epoce renesansu za panowania Franciszka I, na powrót staje się siedzibą króla. W tym czasie dominująca część średniowiecznej budowli zostaje wyburzona zaś na to miejsce architekt Pierre Lescot zaprojektował pałac w renesansowym stylu. Następnie pałac był rozbudowywany przez kolejnych władców, Katarzyna Medycejska (żona Henryka II), zleciła budowę Wielkiej Galerii, która łączyła Luwr z pałacem Tuileries, została ona ukończona dopiero w latach 1595 ? 1610. W epoce baroku pałac zyskał swą ostateczną formę. Za panowania Ludwika XIII został zbudowany Pawilon Zegarów według projektu Jacquesa le Mercier - 1639 rok. Następnie Ludwik XIV zleca w roku 1660 architektowi Louis le Vau ukończenie skrzydła Cour Carree. W tym czasie zostaje zburzona ostatnia część budowli pochodząca z okresu średniowiecza. Największym wyzwaniem dla architektów było wykonanie projektu fasady reprezentacyjnej pałacu, na który został ogłoszony konkurs. Przystąpili do niego najwięksi architekci nie tylko Francji ale także i Włoch np: Bernini, wygrywa projekt Claud Perraulta, charakteryzujący się klasycznymi formami i monumentalnością, została ona ukończona w 1672 roku. Następne prace koncentrowały sie głównie na wykończeniu wnętrz, które możemy podziwiać do dziś.

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Eugenia&Julian)

Po rewolucji francuskiej, w roku 1793 zostaje otwarta dla publiczności Wielka galeria oraz Salon Carre, tam odbywały się liczne wystawy malarstwa akademickiego. Ostatnim elementem jaki został wybudowany jest Piramida ze szkła z 1989 roku, wykonanej według projektu I.M. Pei, usytuowana na środku dziedzińca Napoleona, stanowi rodzaj centrum obsługi turystów.

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Il conte di Luna)

Muzeum podzielone jest na kilka działów:

Sztuka antyczna bliskiego wschodu

bejmuje dzieła z terenów Arabii, Mezopotamii, Iranu, Anatolu i Levantu (tereny śródziemnomorskie od strony Azji, włączając Syrie, Cypr i Izrael)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Laertes)

Sztuka starożytnego Egiptu

są to różnorodne dzieła, rzeźby i figurki sakralne, przedmioty użytkowe, biżuteria, sarkofagi, maski pośmiertne i podobne dzieła.

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : carnavalet)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : EVIE1013)

Sztuka antyczna Grecji, Etrusków i Rzymian

znajdują się tu wspaniałe rzeźby greckie okresu hellenistycznego np. Wenus z Milo i Nike z Samotraki, dzieła etruskie z czasów od IX do I wieku p.n.e, oraz sztuka z początku chrześcijaństwa i Bizancjum

Zdjęcia Nike z Samotraki

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : mairabc)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : hsivonen)

Zdjęcia Wenus z Milo

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Jerry7171)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : kurmbox)

Sztuka Islamu

dzieła sztuki użytkowej, figurki oraz elementy sztuki dekoracyjnej, pochodzące np. z terenów Mongolii czy Turcji,

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : m!les)

Rzeźba

dzieła wiodących francuskich rzeźbiarzy: François Girardon, Étienne-Maurice Falconet, Germain Pilon, oraz kilka przykładów rzeźby włoskiej ? Michał Anioł, Gian Lorenzo Bernini i z północnej Europy - Adriaan de Vries

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : mairabc)

Sztuka dekoracyjna

przykłady biżuterii, przedmiotów użytkowych i mebli od średniowiecza do wieku XIX

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : mairabc)

Malarstwo

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Nitro101)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Nitro101)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Joe Shlabotonik)
Obraz Mona Lisa

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Est Bleu2007)

jedna z najwspanialszych kolekcji malarstwa, znajdują sie tu dzieła największych artystów europejskich, tworzących na przestrzeni wieków:

- artyści flamandzcy - Sir Anthony Van Dyck, Jan Van Eyck, Peter Paul Rubens
- artyści niderlandzcy - Adriaen van de Velde, Johannes or Jan Vermeer, Rembrandt Harmensz. Van Rijn, Frans Hals, Joachim Patinir
- artysci hiszpańscy - Bartolomé Estebán Murillo, Jusepe de Ribera, El Greco,Francisco de Goya,
- artyści francuscy - Jacques Blanchard, François Boucher, Charles Le Brun, Jean Clouet, Jean Fouquet, Jean-Antoine Watteau, Jean-Baptiste Camille Corot, Jacques-Louis David
Nicolas Poussin, Jean-Auguste-Dominique Ingres,
- artyści angielscy - Joshua Reynolds, Thomas Gainsborou, Joseph Wright, John Constable,
- artyści włoscy - Paolo Caliari Veronese, Gentile da Fabriano, Cenni di Pepe Cimabue, Giotto, Orazio Gentileschi, Fra Angelico, Simone Martini, Tycjan, Piero della Francesca, Leonardo da Vinci
- artyści niemieccy ? Albrecht Durer

Grafiki i rysunki

Prace znanych artystów od średniowiecza do XIX wieku, są to np. liczne stadia przygotowawcze do obrazów malarskich np: Michała Anioła, Leonarda da Vinci,

Muzeum usytuowane jest między ulicą Rivoli (Rue de Rivoli) a brzegiem Sekwany. Dojazd do tego miejsca jest bardzo dobry, metrem na stacje ? Palais Royal, Louvre, autobusem ? jest tu kilka różnych linii 21, 24, 27, 39, 48, 68, 69, 72, 81, 95, które zatrzymują sie przed piramidą, bez problemu można przyjechać także własnym samochodem, gdyż są oczywiście przygotowane liczne miejsca parkingowe.

Adres:

Palais du Louvre
Cour Napoléon
Place du Carrousel
75 001 Paryż
Tel. +33 1 40 20 51 51

Godziny otwarcia:

We wtorki muzeum jest zamknięte

Poniedziałek i środa od 9.00-22.00

W pozostałe dni tygodnia od 9.00 ? 18.00

Ceny biletów:

Dorośli:

9 Euro ? bilet umożliwia wejście do wszystkich działów oraz do muzeum Eugene Delacroix

6 Euro ? cena biletu na wystawy stałe w środę i piątek w godzinach od 18.00 do 21.45

13 Euro ? bilet na wystawy czasowe i tymczasowe

Młodzież od 18 ? 25 lat obejmują bilety ulgowe

Dzieci do lat 18 wstęp wolny

Linki:

Oficjalna strona muzeum Luwr
Muzeum Luwr - widok z satelity

Filmy z Luwru

Wieża Eiffla to najbardziej charakterystyczny i rozpoznawalny na całym świecie symbol Paryża i Francji. Nazwa wieży pochodzi od jej konstruktora, francuskiego inżyniera Aleksandra Gustawa Eiffla i została wzniesiona w 1889 roku z okazji wystawy światowej zorganizowanej na stuletnią rocznicę rewolucji francuskiej. Wieża Eiffla znajduje się w centrum Paryża na Polu Marsowym w sąsiedztwie rzeki Sekwany. W czasie budowy Wieża Eiffla miała wielu przeciwników, którzy uważali, że ta ?kupa żelaza? bezpowrotnie zniszczy piękną klasyczną architekturę Paryża, ale byli w błędzie. Po trzyletniej budowie wieży niczym magnes przyciągnęła ona do Paryża miliony turystów z całego świata, pragnących zobaczyć ten nowoczesny i innowacyjny jak na tamte czasy cud architektury. Obecnie wszyscy odwiedzający Francję i Paryż mają wręcz obowiązek zwiedzić więżę Eiffla, wjechać windą na jeden z jej tarasów i podziwiać z góry panoramę Paryża. W słoneczny dzień, stojąc na szczycie wieży, można podziwiac widoki w promieniu nawet 42 mil.
Widok z Wieży Eiffla

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Gadl)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Gadl)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : wjmarnoch)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Ruth L)

Ładne zdjęcia Wieży Eiffla

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : gadl)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Ross2085)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Foraggio)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : absolutwade)

Filmy wieży Eiffla

Flim z Webcamu wieży eiffla

Wjazd na Wieżę Eiffla

Film nakręcony przez turystę

Rekord Guinessa - wjazd rowerem na Wieżę Eiffla

Linki :
Oficjalna strona Wieży Eiffla (angielska wersja językowa)
galeria video

Wieża Eiffla Google Maps (widok z satelity)

Watykan (Włochy)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Scott Denham)

Według legendy Bazylika św. Piotra została wybudowana na miejscu, w którym został ukrzyżowany i pochowany św. Piotr, prawdopodobnie pierwsza bazylika powstała już za panowania Konstantyna w IV wieku n.e. Wraz z trzema innymi bazylikami powstałymi w tym czasie (San Paolo fuori le Muro, San Giovanni in Laterano, Santa Maria Maggiore) należała do grupy bazylik patriarchalnych ? bazylik papieskich. W epoce nowożytnej miał być do niej dobudowany monumentalny grobowiec Juliusza II, którego projekt wykonał Giuliano de Sangalo, pomysł ten jednak nie został zrealizowany. Kolejny plan został wykonany w 1506 roku przez Donato Bramantego, który zakłada wybudowanie całkowicie nowego obiektu sakralnego, miał on mieć plan centralny na założeniu krzyża greckiego z kopułą na skrzyżowaniu ramion, jednak śmierć architekta w 1514 roku przerywa realizację projektu. Następnie miejsce naczelnego architekta zostało powierzone jego uczniowi Rafaelowi Santi, który zmienia plany swego mistrza i tym jednak razem nie zostały one zrealizowane gdyż okres reformacji zatrzymuje budowę prawie na 10 kolejnych lat. Dopiero za pontyfikatu Pawła III ? od 1534 roku ? prace zostały wznowione, tym razem kierownictwo otrzymuje Antonio da Sangallo Młodszy, który powraca do projektu pierwotnego (Bramantego), jednak i tym razem cóż… nie wyszła realizacja planów. Kolejnym architektem, był Michał Anioł, który powrócił do planu centralnego bazyliki, za jego życia zostaje rozpoczęta budowa apsyd i kopuły, po śmierci artysty, opiekę nad budową obejmują kolejno Pierro Ligorio, Vigniola, Giacomo della Porta ? którzy nie wprowadzają znacznych zmian do pierwotnych planów Michała Anioła, w tym czasie zostaje ukończona kopuła. Następnie kierownictwo obejmują Domenico Fontana, Giovani Fontanna oraz Carlo Maderna, który na polecenie papieża Pawła V, zmienia końcowy projekt na obiekt o planie krzyża łacińskiego ? zostaje dobudowana nawa wschodnia, jest on także projektantem fasady bazyliki, która zwieńczona jest figurami dwunastu apostołów i umieszczoną w centrum postacią Chrystusa. Do wnętrza prowadzą trzy wejścia poprzedzone poprzedzona przedsionkiem z kolumnadą kolumnadą, na której znajduję się attyka, wejście środkowe zostało zaakcentowane przez wysunięty portyk kolumnowy, zwieńczony trójkątnym tympanonem - motyw ten pochodzi z architektury antycznej. Wnętrze budowli, zostało poprzedzone przedsionkiem regularne o ścianach dzielonych w rytmiczne przęsła, zamknięte sklepieniem kolebkowym z kasetonami. Konsekracja bazyliki odbyła się w 1626.

Papież Urban VIII w roku 1623 zleca Giovaniemu Bernini wykonanie pewnych elementów wystroju wnętrza bazyliki. Najbardziej monumentalnym dziełem jest ogromny baldachim wykonany z brązu znajdujący się nad grobem św. Piotra i Ołtarzem papieskim, znajdującymi się na skrzyżowaniu naw. Zadanie to nie było łatwe, gdyż kompozycja dzieła musiała harmonizować ze wspaniałym wnętrzem. Baldachim wspiera sie na czterech spiralnie skręconych, brązowych kolumnach, symbolizujących świątynie Salomona, spoczywające na marmurowych bazach. Baldachim zwieńczony jest figurami aniołów, które są symbolem triumfu Chrystusa (i kościoła) na świecie, zaś w centrum znajduję się kula ziemska z krzyżem, po prawej stronie znajdziemy rzeźbę autorstwa Arnolfo di Cambia, pochodząca z XIII wieku, ukazująca św. Piotra z geście błogosławieństwa. Kolejnym dziełem, w którym Bernini płynnie łączy rzeźbę z architekturą jest grobowiec papieża Aleksandra VII, umieszczony jest on w niszy nawy bocznej kościoła. G. Bernini wykorzystuję w tej kompozycji znajdujące się tam drzwi do zakrystii, które stają się wejściem nie tylko do grobowca ale zarazem do świata śmierci, na co wskazuję wyłaniająca sie z nich figura kościotrupa trzymającego klepsydrę. W centrum powyżej drzwi, została umieszczona figura papieża Aleksandra w pozycji klęczącej z dłońmi złożonymi do modlitwy. W apsydzie prezbiterialnej znajduje sie kolejne dzieło tego artysty, jest to ołtarz zwany Katedrą św. Piotra, jego głównym elementem jest brązowy tron, we wnętrzu którego znajduję się drewniany tron, przez wiernych uważanych za tron pierwszego papieża św. Piotra, w rzeczywistości pochodzi on XII ? XIII wieku, wokół niego znajdują się postacie przedstawiające postacie ojców kościoła, św. Ambrożego, św. Augustyna, św. Atanazego i św. Jana Złotoustego. Przy tworzeniu tej kompozycji Bernini wykorzystuje umieszczone nad tronem owalne okno, na tle którego znajduję się postać gołębicy ? będącej symbolem ducha świętego. Innymi dziełami wykonanymi przez Berniniego i jego współpracownicy wykonują także figury czterech świętych: św. Andrzeja, św. Weroniki, św. Heleny i św. Longinusa, umieszczone w niszach filarów podtrzymujących kopułę. We wnętrzu bazyliki znajduje sie także kilka obiektów pochodzących z budowli pierwotnej, jest to między innymi: ołtarz z postacią Matki Boskiej oraz mozaika umieszczona na sklepieniu przedsionka, wykonana przez Giotta. W jednej z bocznych kaplic, znajduje się wspaniałe i pełne dzieło młodego Michała Anioła ? Pieta watykańska (1498 ? 1500).

Pieta Watykańska

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Eugenia_&_Julian)

Innymi dziełami, na które warto zwrócić uwagę zwiedzając wnętrze bazyliki jest relief autorstwa Alessandro Algardiego, wykonany w latach 1646-53, przedstawiający Papieża Leona Wielkiego i Attytkę oraz grobowiec papieża Grzegorza XIII powstały w latach 1719-1725 zaś jego twórcą był Camillo Rusconi.

Zdjęcia Bazyliki Świętego Piotra w Rzymie : Włochy

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : robertpaulyoung)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : tanstaafl5813)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Scott Denham)

Bazylika świętego Piotra w Rzymie - zdjęcia z wewnątrz

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : currybat)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Eugenia & Julian)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Eugenia & Julian)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : pratts)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : soylentgreen23)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : John Morton)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : popix)

Filmy z Bazyliki św. Piotra w Rzymie

Zdjęcia satelitarne Bazyliki świętego Piotra

Francja

W Normandii, 2 km od lądu, 78 m nad taflą wody wznoszą się strzeliste budowle, otoczone murami obronnymi opactwa benedyktyńskiego Mont Saint Michel.

Góra Świętego Michała była niegdyś częścią lądu ? skalistym masywem wynurzającym się spośród bagien. Z czasem jednak teren ten zaczął się zapadać, a skalny cypel zamienił się w wyspę i tylko podczas odpływu wód morskich można było przejść piaszczystą drogą z wyspy na ląd. Dziś Mont Saint Michel połączony jest z resztą Francji betonową groblą, która została wybudowana w 1879 r i ma 1,8 km długości. Kilka razy w roku jednak, podczas przypływów nawet grobla zostaje zalana wodą.

Budynki klasztorne, kościół i elementy fortyfikacji przy ładnej pogodzie są widoczne nawet z odległości wielu kilometrów.
Pierwszymi ludźmi, którzy osiedlili się na tej małej wyspie byli mnisi. Zbudowali oni kaplicę, w której spędzali czas na medytacjach. Pewnego dnia ówczesnemu biskupowi Aubrtowi Avranches ukazał się podczas snu Archanioł Michał i nakazał wybudowanie na skałach większej świątyni, która byłaby celem pielgrzymek wiernych. Jak głosi dalsza część legendy wznoszeniu kościoła towarzyszyły cuda: poranna rosa wyznaczała zarys fundamentów, a sam Archanioł Michał ukazał się by budowniczym wskazać źródło słodkiej wody. Wówczas miejsce to nazwano góra Św. Michała. Od tamtej pory dwa razy w roku: pierwszą niedzielę maja i 29 września pielgrzymi z całego świata przybywają tu by pomodlić się ku czci patrona wyspy. Nie tylko pielgrzymi, ale również zwykli turyści twierdzą, że nie ma takiego, drugiego miejsca na świecie.

Czas w Mont Saint Michel jakby stanął w miejscu kilkaset lat temu. W doskonałym stanie zachowały się tu piętnastowieczne kamieniczki wzdłuż głównej ulicy miasteczka Grand Rue, a benedyktyńskie opactwo przypomina tajemniczą twierdzę, a nie siedzibę mnichów. Wielokrotne remonty i przebudowy klasztoru uczyniły z niego labirynt dziedzińców, krużganków i komnat.

Klasztor nie zawsze jednak służył duchownym. Po rewolucji Francuskiej stał się więzieniem politycznym, a po 100 latach utworzono w nim muzeum. Dopiero w 1956 r. budynki klasztorne zostały oddane mnichom, którzy do tej pory opiekują się zabytkiem.

Największe wrażenie zabudowa klasztorna robi dopiero wieczorem, gdy jest podświetlona, a od maja do września odbywają się tu spektakle: światło i dźwięk.

Na stałe mieszka tu około 120 osób, które dbają by turyści zostawili na wyspie jak najwięcej pieniędzy.
Najbardziej znaną restauracją na wyspie jest ?La Mere Poulard?, którą odwiedziły takie sławy jak: Woody Allen, czy Salvador Dali i choć nie należy do tanich warto do niej zajrzeć i poczuć się przez chwilkę jak ktoś sławny.

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : babinet)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : babinet)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : kafeole)

Wnętrze klasztoru

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : epierre)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : epierre)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : epierre)

zdjęcie pochodzi z serwisu Flickr.com i jest udostępniane na licencji Creative Commons (użytkownik : Gaspa)

A teraz kilka filmów :

Autor : SoleTravel

Anglia

Portal Onet.pl podał, iż British Museum poinformowało, że David i Andrew Whelan, przeszukując w Harrogate na północy Anglii teren za pomocą wykrywacza metali odnaleźli skarb Wikingów, który w ocenie British Museum jest “najcenniejszy, na jaki natrafiono w ciągu ostatnich 150 lat”.

Pełną treść artykułu znajdziesz tutaj

Anglia

Położony 13 km od Salisbury w hrabstwie Wiltshire kamienny krąg od dawna rozbudza naszą wyobraźnię i stanowi temat wielu mniej lub bardziej prawdziwych opowieści. Powstały liczne teorie na temat ich powstania oraz funkcji jakie pełniły, niektórzy uważali je za dzieło kosmitów, według innych teorii byty to miejsca kultu, w których przeprowadzali swe praktyki druidzi. Jak powstały i do czego służyły te ogromne budowle? Kiedy i przez kogo zostały wybudowane? Trudno odpowiedzieć szczegółowo na te pytanie, ale przeprowadzone badania pozwoliły ustalić kilka najważniejszych informacji.

ilustracja pochodzi z serwisu Flickr.com (użytkownik : annnie)

Stonehenge powstało w epoce neolitycznej w tzw. kulturze megalitycznej (greckie mega lithos ? wielkie kamienie), podczas której powstały trzy rodzaje bardzo nietypowych a zarazem charakterystycznych budowli, były to dolmeny, menhiry i kromlechy ? czyli koncentryczne kręgi menhirów, które mogły górą być połączone kamiennymi belkami. We Francji znajduję się 30 takich obiektów, ale najsłynniejszy z nich znajduje się właśnie w Wiltshire. Składa się z dwóch koncentrycznych kręgów, zewnętrzny wynosi 33 metry średnicy, zaś krąg wewnętrzny tworzy pięć trylitów czyli par menhirów połączonych od góry poziomą belką kamienną, dzięki czemu powstaje rodzaj bramy. Największy z trylitów ma 7 m wysokości i waży ponad 50 ton zaś przykrywająca je belka ma 5 m długości i 1,2 m grubości. Cały ten zespół był budowany w trzech etapach: pierwszy około 2900 lat p.n.e. była to budowla z drewnianych słupów, w drugim etapie około 2600 lat p.n.e. powstał krąg wewnętrzny oraz dwa koncentryczne kręgi z błękitnych menhirów wykonanych z dolerytu i ryolitu ? skał które zostały przetransportowane na to miejsce z odległych o 240 km kamieniołomów walijskich. W III etapie około 2200 lat p.n.e. krąg z błękitnych kamieni został usunięty i zastąpiony przez większy, złożony z 30 menhirów wykonanych z piaskowca i u góry połączony kamiennymi belkami tworząc nieprzerwany krąg. Menhiry te miały około 4,5 m wysokości, a całość miała 33 m długości. Całość otacza rów i niski wał o średnicy około 100 m, przerwany od strony północno ? wschodniej rodzajem przejścia. Badania astronomów wykazały, że pełnił on przede wszystkim funkcje obserwatorium astronomicznego, dzięki czemu było możliwe rejestrowanie dni przesileń słonecznych, 56 ? letni cykl księżycowy oraz także przewidywanie zaćmień słońca, inna hipotezę przyjmują archeologowie, którzy uważają krąg za miejsce kultu, pełniące funkcje sakralne. Istnieje także ewentualność, że mógł pełnić obie funkcje jednocześnie, szczególnie, że coraz powszechniejszy stawał się kult solarny.

ilustracja pochodzi z serwisu Flickr.com (użytkownik : Rob Qld)

ilustracja pochodzi z serwisu Flickr.com (użytkownik : dj scenes)

ilustracja pochodzi z serwisu Flickr.com (użytkownik : cloneofsneke)

teraz pora na kilka filmów ze Stonehenge

Grecja

Wp.pl podała za PAP, że stara siedziba muzeum archeologicznego na Akropolu została zamknięta, a zbiory przeniesiono do nowego gmachu u podnóża Akropolu.

Nowe muzeum, którego projektantem jest Bernard Tschumi, zostanie otwarte dla publiczności na początku przyszłego roku.
Pełna treść artykułu znajduje się tutaj.

Ilustracja artykuły pochodzi z serwisu Flickr.com (użytkownik : Xerones)

Włochy

Wenecja położona jest na 118 wyspach. Zachwyca nas urodą marmurowych budowli, mostów, kanałów oraz dzieł sztuki.

Plac św. Marka zwany najpiękniejszym salonem Europy to charakterystyczne miejsce w mieście. Wyłożony jest on płytkami z marmuru, a wejścia do niego strzegą granitowe kolumny z posągami patronów miasta: świętego Teodora oraz skrzydlatego lwa. Z trzech stron plac otoczony jest pałacami, a z czwartej zamyka go bizantyjska Bazylika. Nad całością góruje 100 metrowa średniowieczna dzwonnica, która jest najwyższą budowlą Wenecji. Z jej szczytu rozpościera się wspaniała panorama całego miasta.

Plac św. Marka - widok na bazylikę.
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : jparise)

Plac św. Marka
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : qousqous)

Film z Placu św. Marka

Jednym z symboli miasta jest Pałac Dożów, dawna siedziba władców Wenecji. Zbudowany jest on z różowego i białego marmuru z Werony i Istrii.

Pałac Dożów
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : clayrton)

Pałac Dożów
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : clayrton)

Film : Pałac Dożów

Innym słynnym obiektem Wenecji jest z pewnością Bazylika Świętego Marka, która powstała we wczesnym średniowieczu. Obiekt przez kolejne stulecia został przebudowywany i dlatego znaleźć tu można zarówno bizantyjskie mozaiki, romańskie łuki czy gotyckie iglice. Wewnątrz znajdują się cenne rzeczy pochodzące z wypraw żeglarzy i kupców, a nawet skarby z wojen krzyżowych. Symbolicznym fundamentem bazyliki jest relikwia św. Marka, którego łódź została zaniesiona na laguny Wenecji przez fale Adriatyku.

Bazylika św. Marka
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : Mohan S)

Bazylika św. Marka
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : clayrton)

Bazylika św. Marka
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : Kieran Lynam)

Obowiązkowym miejscem, które powinien odwiedzić każdy turysta jest Kanał Grande. Ma on około 4 kilometrów długości, kształt odwróconej literki S i dzieli miasto na dwie części. Co roku w pierwszą niedzielę września Kanał Grande staje się miejscem widowiska, które nosi nazwę Regata Historii.

Kanał Grande
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : Kieran Lynam)

Kanał Grande
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : krossbow)

Film z przepłynięcia Kanału Grande

Płynąc gondolą można podziwiać liczne kościoły i pałace z różnych epok. Na uwagę zasługuje Santa Maria della Salute, barokowa świątynia z XVII w. wzniesiona na milionie drewnianych pali, jako wotum wdzięczności po wygaśnięciu zarazy.
Nieopodal uwagę przyciąga Palazzo Corner i miniaturowy Palazzo Dario.

Santa Maria della Salute
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : artandscience)

Santa Maria della Salute
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : artandscience)

Wenecja to miasto, w którym prawie nie ma ulic, zastępują je kanały. Przed domami zamiast samochodów stoją ?zaparkowane? łódki. Kursują tu tramwaje wodne zwane vaporetto, łódki ? taksówki, motorówki pogotowia czy policji, barki zaopatrujące sklepy oraz barki wywożące śmieci. Najwygodniej podróżować jest tramwajem vaporetto, można kupić bilet na 24 lub 72 godziny, który uprawnia do nieograniczonej liczby przejazdów na większości linii. Odwiedzając Wenecję nie sposób jednak nie skorzystać z przejażdżki gondolą, które wzbudzają podziw gości z całego świata. Długie, smukłe i w większości pomalowane na czarno, ze wzniesionym ozdobnym dziobem pływają kanałami, pod licznymi mostami, a za dodatkową opłatę gondolierzy umilają przejażdżkę swoim śpiewem.

Brzegi miasta spina około 400 mostów, które budowniczy wygięli w łuki, ze względu na liczne przepływające łodzie. Najbardziej znanym mostem jest niewątpliwie Most Westchnień. Jego nazwa pochodzi od pojękiwań skazańców prowadzonych tędy z sądu w Pałacu Dożów do więzienia.

Most Westchnień
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : dave_italy)

Pisząc o tym wspaniałym mieście nie sposób nie wspomnieć o maskach, które symbolizują Wenecję i kochają je zarówno mieszkańcy jak i turyści. Począwszy od XI aż do XVIII w. podczas karnawału maski nosili wszyscy wenecjanie. Dzięki nim nikły podziały społeczne, a bawiący się płatali sobie różne psikusy. Jedna z najbardziej rozpoznawalnych masek to biała z długim dziobem (a do tego czarny płaszcz i kapelusz) to dawny strój noszony przez lekarzy. Tak ubierali się lekarze podczas zarazy w XVII w., która zabiła prawie 80 tys. mieszkańców miasta.

Wenecki Maski
źródło zdjęcia : Flickr.com (użytkownik : Alaskan Dude)

Oprócz kolorowych masek warto również przywieść z Wenecji wyroby szklane. Tradycyjne wyroby z weneckiego szkła są w kolorach miasta: granatowym i czerwonym. Mało kto jednak wie, że duża część tego cenionego na całym świecie szkła powstaje w pobliskim Murano. To właśnie w to miejsce około XIII w. wytwórcy szkła przenieśli swoje piece z Wenecji, z której wygnały ich częste pożary.

Autor : Soletravel.pl

Chcesz zwiedzić Europę? Ciekawą propozycję ma dla Ciebie Outrageousbus. Wyprawa polega na tym, że zarówno przemieszczasz się jak i nocujesz w Outrageousbus (autobusie z miejscami do spania). W autobusie znajduje się 17 miejsc leżących (jedno i dwuosobowych) z przodu, okrągły stoł w tylnej części oraz barek, sprzęt audio-wideo, minikuchnię, toaletę i schowek na bagaże. Ceny wahają się od 50 do 445 Euro, w zależności od trasy (sprawdź aktualne kursy walut).

Generalnie pomysł na podróżowanie autokarem przystosowanym do spania nie jest niczym odkrywczym. W ten sposób zwiedzać USA (adventurebus.com), Azję, Europę, a nawet Afrykę (rotel.de). Aczkolwiek w Polsce, z tego co wiemy, jest to pierwsza taka inicjatywa.

Więcej szczegółów na stronie Outrageousbus.com